Mike Oldfield,
Medusa
Spodek, Katowice, 25 lipca 1999

    Najpierw trzeba było przebrnąć przez jakieś ciężko strawne, syntezatorowe danie zaserwowane przez osobnika, który przedstawił się jako Meduza. Organizatorzy, którzy z  uporem reklamowali Mike'a Oldfielda w mediach, jako mistrza muzyki elektronicznej, uznali zapewne, że taka właśnie potrawa będzie najlepiej pasować na przystawkę. Nic bardziej mylącego. Ciekawe z resztą, skąd sie ta opinia o twórcy Tubular Bells wzięła. Jest on takim samym mistrzem muzyki elektronicznej, jak - powiedzmy - Eddie Van Halen. Tak jak tamten gra czasem na klawiszach. Ale głównym instrumentem jednego i drugiego była i jest gitara. Obaj mają z resztą w dorobku płyty, na których nie ma ani jednego syntezatorowego dźwięku. A Oldfield oddał pokłon gitarze nawet w tytule ostatniej płyty! No ale czy można wymagać od organizatorów koncertów, aby znali płyty artystów, na których robią szmal?
    Szczerze mówiac, do samego końca nie wiedziałem, czego mam się spodziewać. Istniała obawa, że ponieważ Oldfield nigdy wcześniej w Polsce nie był, zaproponuje coś w rodzaju greatest hits, a więc przypomni głownie wszystkie te tandetne piosenki, tworzone przed laty na żądanie firmy Virgin dla ratowania skóry w czasach, kiedy publiczność straciła cierpliwość do utworów bardziej wyrafinowanych, trwających dłużej niż trzy minuty i  dwadzieścia sekund, a w dodatku bez tekstu. Tak się na szczęcie nie stało. W części głównej koncertu była tylko jedna piosenka i to bodaj najlepsza, jaką napisał, a w dodatku jakoś tam powiązaną z Polską, więc niech mu będzie (chodzi oczywiście o Shadow On The Wall). A że na bis zagrał swoje dwa firmowe koszmarki (tak, tak - Moonlight Shadow i Family Man); cóż, aby nie wybić się z nastroju, w jaki wprowadzała muzyka z części głównej, wystarczyło pośpiesznie opuścić Spodek. Odniosłem co prawda wrażenie, że spora część publiczności - a zwłaszcza kilku mocno wstawionych osobników, którzy przez cały czas trwania koncertu porykiwali coś w sobie zrozumiały języku - oczekiwała przede wszystkim na ten rodzaj uczty duchowej, ale mogę się mylić.
    Cóż więc przedstawił Oldfield przede wszystkim? Sporą porcję muzyki z najlepszych swoich płyt. Zaczął od niezwykłej, uduchowionej kompozycji In The Beginning z The Songs Of The Distant Earth, a później były i fragmenty Ommadawn, bez wątpienia najbardziej przejmującej kompozycji, jaką stworzył, i niemal całe Tubular Bells III, i  jakżeby inaczej, kilka pięknych utworów z albumu Guitars. Ciekawe, że nowsze rzeczy, a już w szczególności Tubular Bells III, wykonał w wersjach nieco innych niż na płytach, niemal zupełnie odartych z nowoczesnego sztafażu, z tych wszystkich współczesnych brzmień i rytmów, jakby obnażonych. Nic jednak nie straciły, a wprost przeciwnie, upodabniając się do dzieł w rodzaju Tubular Bells, Hergest Ridge czy Ommadawn, tylko zyskały. I jestem przekonany, ze jeśli ktoś nie był pewien, jak ocenić kompozycję w rodzaju Tubular Bells III, po tym koncercie wątpliwości się pozbył. W wersji zagranej w Katowicach była to bowiem muzyka w niczym innym nie ustępująca Tubular Bells. A kiedy w jej części finałowej Oldfield, przez cały czas trwania występu dość statyczny, zaczął jak oszalały walić w dzwony rurowe, chyba wszystkim zgromadzonym w Spodku przeszły ciary po krzyżu. Zresztą i on sam bardzo chyba przeżywał ten niezwykły koncert. Wskazywał na to w każdym razie wyraz jego twarzy, o czym ja przekonałem się dopiero z relacji telewizyjnej, poniewaz organizator imprezy, Darek Bernacki, w podziękowaniu za to, że pismo "Tylko Rock" wystąpiło w roli sponsora medialnego, uraczył nas biletami w ostatnim rzędzie, tuż pod sufitem Spodka. Dzięki stary!